Η Διεθνής

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου, 22:00, στον κινηματογράφο ΟΡΦΕΑ

Η Τουρκία βρίσκεται κάτω από στρατιωτικό νόμο και αυτοί... το βιολί τους!

Βeynelmilel. Τουρκία, 2006. Σκηνοθεσία – σενάριο: Μουχαρέμ Γκιλμέζ, Σίρι Σουρέγια Όντερ. Ηθοποιοί: Τσεζμί Μπασκίν, Οζγκί Ναμάλ, Ουμούτ Κουρτ. 106′

Σε μια κωμόπολη της Τουρκίας οι τοπικοί μουσικοί αναγκάζονται από το χουντικό καθεστώς να σχηματίσουν μια μπάντα που θα παίζει μόνο πατριωτικά εμβατήρια. Ο μαέστρος, όμως, μαθαίνει απ’ την κόρη του την κομμουνιστική «Διεθνή» και αποφασίζει να την παίξει στην τελετή υποδοχής του στρατιωτικού συμβουλίου. Η ταινία είναι μια πολιτική πράξη, μια τολμηρή και πρωτότυπη κινηματογραφική ματιά των δύο σκηνοθετών.

1982. Νοτιοανατολική Ανατολία. Στην κωμόπολη Αντιγιαμάν οι πλανόδιοι μουσικοί χάνουν τη δουλειά τους εξαιτίας της απαγόρευσης της κυκλοφορίας και καταλήγουν στη φυλακή. Ο στρατιωτικός διοικητής της περιοχής τούς ελευθερώνει και τους αναθέτει να φτιάξουν μια «ορχήστρα σύγχρονης μουσικής». Και οι αυτοδίδακτοι μουσικοί γίνονται σιγά-σιγά μέλη στρατιωτικής ορχήστρας συμμετέχοντας με εμβατήρια στον επετειακό εορτασμό του πραξικοπήματος στις 12 Σεπτεμβρίου. Αυτό όμως δε θα περάσει.

Ο νεαρός κομμουνιστής Χαϊντάρ μαθαίνει στην κόρη του μαέστρου της ορχήστρας και βιολιστή, τη Διεθνή. Η Γκιλεντάν την ηχογραφεί και ο πατέρας της ενθουσιασμένος προτείνει στα υπόλοιπα μέλη της ορχήστρας το συγκεκριμένο κομμάτι για την ημέρα της επετείου. Με τη συγκατάθεση του στρατιωτικού διοικητή, η Διεθνής γίνεται, εν αγνοία του, το «εμβατήριο» του πραξικοπήματος.

Η ταινία είναι μια πολιτική πράξη, μια τολμηρή και πρωτότυπη κινηματογραφική ματιά των δύο σκηνοθετών που στέλνουν μελωδικά τα δικά τους ριζοσπαστικά μηνύματα, τα οποία όπως φάνηκε από τις διακρίσεις της ταινίας σε πολυάριθμα Διεθνή Φεστιβάλ (1ο βραβείο στο Φεστιβάλ Κωνσταντινούπολης και 14 συνολικά Βραβεία στην Τουρκία, Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Βαρκελώνης και αλλού) βρήκαν αποδέκτες.

Ο σεναριογράφος της ταινίας συνειδητά υιοθετεί την ειρωνεία ως αφετηρία και οπτική της αφήγησής του, αφού όπως ο ίδιος επισημαίνει, η ειρωνεία και το χιούμορ είναι τα διαχρονικά όπλα του ανθρώπου ενάντια στην πολιτική βία και καταπίεση. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά λαού και στρατιωτικών. Οι αξιωματούχοι ζαλισμένοι από τον ήχο των όπλων και τις προσταγές της εξουσίας γίνονται όλο και πιο αφελείς, αφού αναγνωρίζουν ως εχθρούς μόνο τους ενόπλους. Αντίθετα, ο λαός που ζει υπό το καθεστώς του φόβου γίνεται πιο εφευρετικός επινοώντας πλάγιους τρόπους έκφρασης και διεκδίκησης.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s